Reflectie van Adriënne Graumans

Vrijdag 12 april 2019

Ontmoeten is een beweging

Eendaagse workshop 6 april over het werken met je lichaam als basis voor communicatie in de A3N Leerplaats.

Genieten van vakmanschap

Anna Verberne en Natanja den Boeft spelen geruisloos in deze workshop met de feldenkrais bewegingmethode, ki – oefeningen, cranio-sacraaltherapie en andere bewegingsbenaderingen. Ik geniet om Anna en Natanja aan het werk te zien, individueel en als team. Zij leven hun vakmanschap voor.

A3N Leerplaats systemisch werken

De intentie van de Leerplaats is een ontmoetingsplaats te zijn voor begeleiders, trainers en professionals, die de systemische benadering willen verdiepen en integreren in hun eigen beroepspraktijk. Ik wil een drietal punten uit de workshop toelichten, die mij als deelnemer aan de workshop, als begeleider in persoonlijke ontwikkeling en leiderschap én als organisator van de A3N Leerplaats geraakt hebben.

Wanneer stop je

Al liggend op een matje in de bovenkamer van Kloosterhotel Zin beweeg ik mijn arm omhoog en mijn been naar buiten. Anna vraagt waar te nemen in wat je voelt in de beweging. Waar begin je? Waar stop je? Hele kleine bewegingen, misschien wel op celniveau. Hé dat is grappig, ik stop met het bewegen van mijn arm, terwijl ik gewoon door kan bewegen. Zodra ik de beweging vervolg met mijn arm en been, ervaar ik meer ruimte. Afgelopen week bemerk ik in verschillende situaties eenzelfde patroon; een beweging van stoppen, terwijl ik nog maar net begonnen ben. Met iets van chagrijn als gevolg. Dat kan anders! Het is voor mij effectiever en vooral leuker de beweging af te maken en de reis te vervolgen.

Meer – dimensionaal

Liggen en daarna opstaan en waarnemen. Wat is er veranderd? Het lijkt wel alsof ik sensoren heb overal op en in mijn lichaam; voor-, achter-, zij, boven- en onderkant. Als we dan gaan lopen in de ruimte worden de sensoren geactiveerd. We lopen synchroon met 15 mensen door elkaar heen; we versnellen en vertragen, verkleinen en vergroten. Alsof we een kleine zwerm vogels zijn, die elkaar naadloos aanvoelen. Zonder leiding van buitenaf communiceren we met elkaar; de basis voor een zelfsturend team. Dit vermogen om meer – dimensionaal lichamelijk waar te nemen hebben we als mens van nature meegekregen, net zoals vogels en zoogdieren. Nu nog dit vermogen leren te gebruiken in interactie met anderen.

Een zachte grens

Natanja laat ons oefenen met innerlijke ruimte en interactie; oefeningen die je helpen jezelf als een geheel te ervaren. Op het moment dat Natanja zegt `je voor te stellen dat je een barbapapa bent ‘, valt er bij mij een kwartje. Barbapa verwijst naar een kindertv serie (1974) met de familie barbapapa. Kenmerkend voor de familie van barbapapa is dat zij continu van vorm kunnen veranderen; zij hebben een flexibele grens met de buitenwereld en passen zich naar believen aan. Hoe vaak spreken we niet over een grens, als een muur waar je aan beide zijden niet overheen mag en kan. Een grens als een scheiding om mensen binnen en buiten te houden. Zowel persoonlijk als collectief. Ik voel me wel thuis in het beeld van een barbapapa. Niet dat daarmee alle problemen opgelost worden, maar wel dat je leert je grenzen te verzachten.